همه چیز درباره تغذیه و سلامتی- بخش دهم

همه چیز درباره تغذیه و سلامتی- بخش دهم
تغذیه و سلامتی

گرسنگی یا وسوسه غذا خوردن؟

آیا واقعا گرسنه ام یا تنها دوست دارم چیزی بخورم؟ نخست باید تفاوت میان احساس نیاز به غذا و گرسنگی واقعی، و وسوسه خوردن غذا را دریافت. وسوسه غذا خوردن، پیامد سایر نیازهای جسمی و روانی است. 

در حالی که گرسنگی، کارکرد بیولوژیک ناشی از نیاز بدن به دریافت غذاست. وسوسه غذا خوردن می تواند به پر خوری بیانجامد. بنا بر این به ندای درون خود گوش دهید تا تفاوت این دوا را دریابید.

تمایز گرسنگی واقعی از گرسنگی کاذب، به دنبال مشکلات احساسی، نکته مهمی است، زیرا تسلیم شدن در برابر وسوسه گرسنگی، به پر خوری و اضافه وزن خواهد انجامید. 

در حالی که خوردن غذا به اندازه کافی در زمان گرسنگی واقعی، امکان پیشگیری یک رژیم مناسب غذایی را برای شما فراهم می کند، نه این که شما را به قدری در مضیقه قرار دهد که لذت خوردن غذای مورد علاقه خود را از دست بدهید.

برای تمیز دادن این دو نوع گرسنگی می توانید توصیه های زیر را به کار گیرید.

گرسنگی واقعی نشانه های واقعی زیر را به همراه دارد:

با گذشت زمان برطرف نمی شود. بلکه تشدید می شود.
هیچ چیز جز غذا خوردن این نیاز را از بین نخواهد برد.

گرسنگی کاذب نشانه های زیر را به همراه دارد:

احساس گرسنگی با گذشت زمان برطرف نمی شود.
احساس گرسنگی با گذشت زمان تشدید نمی شود، بلکه تنها وسوسه غذا خوردن است که تشدید می شود.
با معطوف کردن حواس خود به انجام کارهای دیگر، وسوسه برطرف شده و نیازتان ارضا خواهد شد.

نشانه های گرسنگی واقعی

آگاه بودن از نشانه های فردی گرسنگی، به شما کمک می کند تا هنگام بروز گرسنگی کاذب، این نیاز را با پرداختن به امور دیگر مرتفع کنید. احساس گرسنگی واقعی در زمان خالی بودن معده و یا کاهش ذخایر انرژی مغز، به ترتیب، از معده و مغز سرچشمه می گیرد. 

نشانه های بر آمده از معده، قار و قور شکم، تیر کشیدن و احساس دل ضعفه را شامل می شود. نشانه مغزی نیز عدم توانایی تمرکز، سردرد، خستگی و یا تاری دید را شامل می شود. در صورتی که نمی دانید واقعا گرسنه اید یا نه، می توانید برای تعیین درجه گرسنگی خود از جدول زیر استفاده کنید:

به شدت گرسنه به همراه احساس سرگیجه: ۱
خیلی گرسنه و عصبی: ۲
نشانه های شدید برای خوردن: ۳
بروز اولین نشانه های احساس نیاز به غذا: ۴
سیر، احساس رضایت: ۵
احساس زیاده روی در خوردن: ۶
سیر، در آستانه احساس نفخ و ناراحتی: ۷
سیر و احساس نفخ و پری: ۸
سیر و ناراحت کننده: ۹
کاملا سیر و پر پر: ۱۰

در صورتی که در ردیف پنجم و بالاتر قرار دارید، احساس گرسنگی تان، کاذب بوده و بدنتان به غذا نیاز ندارد. در سطح ۳ و ۴ به مقداری غذا نیاز دارید و گرسنگی تان کاذب نیست. در سطح ۱ یا ۲ بسیار گرسنه اید و واقعا به غذا نیاز دارید. مشکل جدی ناشی از صبر کردن تا رسیدن به این میزان گرسنگی، دچار شدن به پر خوری و خوردن غذاهای غیر مغذی است.

بهترین زمان خوردن غذا زمانی است که در سطح ۳ و ۴ قرار دارید. در این زمان بدین واقعا گرسنه بوده و به غذا نیاز دارد. هم چنین شما نیز می توانید بر سلامت و اندازه خوراک خود کنترل داشته باشید.

درمان گرسنگی کاذب

اولین گام در این راه، تمیز دادن گرسنگی واقعی و کاذب است. پس از آن می توانید دست به کار شوید. در صورت احساس گرسنگی کاذب سعی کنید این نیاز را با معطوف کردن حواس به امور دیگر فراموش کنید. 

گرسنگی کاذب می تواند نتیجه استرس باشد. بنا بر این راهکارهای کاهش استرس، از قبیل حمام گرم، پیاده روی، تمرین آرام سازی یا یوگا، می توانند ثمر بخش واقع شوند. 

هم چنین می توانید گرسنگی کاذب را تنها با نوشیدن یک لیوان آب برطرف کنید. گاهی اوقات زمانی که احساس گرسنگی می کنید، در واقع تشنه اید! بنا بر این زمانی که واقعا گرسنه نیستید، بلکه تنها گرسنگی کاذبی را احساس می کنید، می توانید به جای خوردن غذاهای بنجل، یک سیب یا هویج بخورید. 

این کار، از روی آوردن شما به غذاهای بی ارزش، پیشگیری می کند. سپس ۱۰ دقیقه صبر کنید تا گرسنگی تان فروکش کند. راه حل دیگر، ارضای گرسنگی کاذب، خوردن مقدار اندک از چیزی است که به شدت به آن تمایل دارید.

هشدار!

هنگامی که در حال کاهش وزن هستید، کالری دریافتی را هرگز به کم تر از ۱۲۰۰ کاهش ندهید. زیرا در این صورت، بدن قادر به دریافت مواد غذایی مورد نیاز طبیعی خود نخواهد بود. بنابر این کاهش بیش از اندازه کالری، به کاهش سوخت و ساز بدن منجر شده و نه تنها از احتمال کاهش وزن شما می کاهد، بلکه بر احتمال افزایش آن می افزاید!

تحقیقات نشان می دهند خودداری از خوردن بعضی غذاها، از مقاومت شما در برابر آن ها کاسته و میل به خوردن آن ها را افزایش می دهد. نتیجه آن نیز بروز گرسنگی کاذب، پرخوری و سپس احساس گناه، به خاطر پیش آمدن این شرایط خواهد بود.

در صورتی که واقعا گرسنه اید چیزی بخورید. هم چنین به یاد داشته باشید که بعضی روزها بیش از روزهای دیگر گرسنه شوید. بنا بر این زمانی که واقعا بیشتر گرسنه اید، بیشتر غذا بخورید. اما اعتدال را حفظ کنید. فراموش نکنید یک رژیم غذایی سالم تنها در یک وعده غذا خلاصه نمی شود. 

بلکه آنچه که طی یک یا چند روز، به صورت اضافه بر سازمان مصرف می کنید، آن را تعریف می کند. تغذیه سالم به معنای تغذیه انعطاف پذیر است.

ابتلا به گرسنگی کاذب نیز در یک رژیم غذایی سالم جای دارد، اما تا زمانی که از کنترل خارج نشود.

محرک های گرسنگی

عوامل بسیاری میل به غذا خوردن را در انسان تحریک می کنند. عطر غذاء مورد علاقه، تبلیغات تلویزیون و یا حتی دانستن این که در منزل قاقا لی لی وجود دارد! در صورتی که میل شما به خوردن در زمان تماشای تلویزیون تحریک شود، تماشای تلویزیون به عنوان یک محرک گرسنگی تلقی می شود. شناخت محرک های گرسنگی، اولین گام در جهت یاد گرفتن کنترل آن است.

استفاده از دفترچه یادداشت روزانه، می تواند این شناخت را آسان تر کند. شما می توانید زمان های ابتلا به گرسنگی کاذب تفکرات و کارهای خود در این زمان ها و هم چنین زمان غذا خوردن خود را در آن یادداشت کنید. 

در صورتی که در یابید نشستن در برابر تلویزیون بزرگ ترین محرک گرسنگی کاذب است، سعی کنید زمانی که تلویزیون نگاه می کنید، کار دیگری نیز انجام دهید بافتنی ببافید، مطلبی بنویسید، صورت حساب های خود را مرتب کنید و خلاصه به انجام کاری بپردازید که دستتان مشغول شده و ذهن شما از فکر کردن به خوردن منحرف شود. 

در صورتی که خستگی، محرک گرسنگی تان است، فهرستی از فعالیت های مختلف تهیه کنید. صحبت کردن با یک دوست، پیاده روی یا شستن اتومبیل و در زمان بروز خستگی از آن استفاده کنید.

نکته مهم در جهت بر طرف کردن گرسنگی کاذب، تشخیص درست و برنامه ریزی جهت دست و پنجه نرم کردن با آن است.
گرسنگی کاذب بخشی از زندگی است. بنابر این برنامه ریزی دقیق در جهت کنار آمدن با آن نیز از اهمیت خاصی برخوردار است.
نمک کم تر، زندگی سالم تر

در طول تاریخ، نمک همواره دارای ارزشی اقتصادی و نمادین بوده و از قدیم الایام برای نگه داری برخی مواد غذایی استفاده می شده است. اما اروپاییان، برای دوری از مضرات آن، این ماده را از رژیم غذایی خود حذف کردند. بدن ما هر روز به دریافت سدیم نیاز دارد. اما مصرف بیش از اندازه آن، تأثیرات نامطلوبی را بر سلامت بدن بر جای خواهد گذاشت.

دریافت متعادل سدیم

با این که پیشنهاد مشخصی در مورد میزان دقیق سدیم دریافتی روزانه وجود ندارد، انجمن قلب آمریکا، دریافت روزانه بیش از ۲۴۰۰ میلی گرم را به بزرگسالان توصیه نمی کند.

فرهنگستان جهانی علوم نیز حداقل سدیم مورد نیاز بدن برای انجام کارکردهای طبیعی آن را ۵۰۰ میلی گرم در روز تعیین کرده است. فهرست زیر، میزان سدیم موجود در مقادیر مختلف نمک طعام را نشان می دهد:
یک چهارم قاشق چای خوری نمک ۵۰۰ میلی گرم سدیم
نصف قاشق چای خوری ۱۰۰۰ میلی گرم سدیم
سه چهارم قاشق چای خوری ۱۵۰۰ میلی گرم سدیم
یک قاشق چای خوری ۲۰۰۰ میلی گرم سدیم
عوارض دریافت بیش از اندازه سدیم
در افراد سالم، کلیه عهده دار تنظیم میزان سدیم بدن است.
معمولا نوسانات میزان سدیم بدن زیاد نیست. زیرا میزان اضافی آن از راه تعریق و ادرار دفع می شود. بنا بر این زمانی که از غذاهای پرنمک استفاده می کنید، به تکرار ادرار دچار می شوید.

زیرا بدن به این وسیله تلاش می کند سدیم اضافی را دفع کند.
حتی زمانی که میزان نمک دریافتی شما هر روز تغییر می کند، بدن آن را تنظیم می کند تا به تعادل اولیه خود دست یابد.

احتمالا شما تا به حال به ورم انگشتان دچار شده اید. این اتفاق پس از مصرف غذاهای پر نمک، طبیعی است و به علت نیاز بدن به ایجاد تعادل بین سدیم و آب، رخ می دهد. 
در صورتی که میزان سدیم دریافتی شما بسیار بیشتر از نیاز بدنتان باشد، بدن به آب بیشتری نیز نیاز پیدا می کند و این نیاز را با احتباس آب در خود برطرف می کند. 

نوشیدن مایعات و مخصوصا آب، به مقدار زیاد به برقراری تعادل بین سدیم و آب کمک کرده و احتباس آب در بدن را از بین می برد. دلیل تشنگی پس از مصرف از غذاهای پر نمک نیز تحریک بدن به وسیله نمک به منظور دریافت آب اضافی و برقراری تعادل اولیه است.

هشدار!

زنان در دوران با داری نباید بدون تجویز پزشک سدیم دریافتی خود را کاهش دهند تا از احتباس آب در بدن و ایجاد ورم جلوگیری کنند. در دوران بارداری نیاز بدن به سدیم افزایش می یابد.

زمانی که کلیه ها به دلیل بیماری های کلیوی به خوبی کار نمی کنند، بدن قادر به دفع مقدار اضافی سدیم از بدن نخواهد بود و این مسأله به بروز ادم یا ورم دست و پا می انجامد. 

آدم نیز معمولا با عارضه ای به نام کاهش سدیم خون همراه است. این عارضه نیز به نوبه خود، ازدیاد تعریق، حالت تهوع، اسهال، تکرار ادرار و بروز بیماری های کلیوی را به همراه خواهد داشت. هم چنین گاهی اوقات سرگیجه، انقباضات عضلانی، ضعف عضلات و سردرد نیز به این نشانه ها افزوده می شود.

سدیم و فشار خون

فشار خون بالا، از بزرگترین عوامل خطر بروز بیماری های قلبی، سکته و بیماری های کلیوی می باشد. هم چنین قلب را به انجام کار بیشتر و ادرار می کند که در دراز مدت به تخریب شریان ها منجر می شود. 

فشار خون بالا، عارضه ای خطرناک محسوب می شود. زیرا هیچ نشانه هشدار دهنده ای ندارد. حتی ۳۲ درصد افرادی که به انی عارضه دچارند، خود از وجود آن آگاهی ندراند. اما خوشبختانه با کنترل منظم فشار خون می توان آن را کنترل کرد. علت ۹۰ تا ۹۵ درصد موارد بروز فشار خون مشخص نیست. اما به راحتی قابل تشخیص و کنترل پذیر می باشد.

یک نکته مهم:

فشار خون با دو عدد نشان داده می شود که به صورت کسری نوشته می شود. عدد بالایی نشان دهنده فشار بیشینه و عدد پایینی نشان دهنده فشار کمینه است که به ترتیب فشار خون در هنگام ضربان و زمان استراحت بین ضربان های قلب را نشان می دهند. برای نمونه ۱۲۰ – ۱۸۰ میلی متر جیوه به صورت ۱۲۰ روی ۸۰ خوانده می شود.

سدیم، فشار خون و کلیه ها

تنظیم فشار خون، ارتباط بسیار نزدیکی با توانایی کلیه ها برای دفع سدیم اضافی و تعدیل سدیم بدن، حجم مایع بین سلولی و حجم خون دارد. بدن یک فرد سالم، میزان سدیم را خود به خود تنظیم می کند. 

یعنی سدیم اضافی را بدون افزایش فشار شریان ها دفع می کند. با این وجود، عوامل خارجی بسیاری، از جمله، بیماری های کلیوی این قابلیت را کاهش می دهند. به دنبال آن، با دریافت بیش از اندازه نمک، کلیه قادر به دفع سدیم نبوده و در نتیجه حجم خون و مایع بین سلولی به صورت مزمن افزایش می یابد و بدین ترتیب فشار خون بروز می کند.

یک حقیقت:

در عین حال، راهی برای پیش بینی ابتلا اشخاص به فشار خون بالا یا بهرمندی آنان از تأثیرات مثبت دریافت سدیم وجود ندارد. بنابر این بهترین توصیه ممکن، کاهش دریافت سدیم است. بیشتر مردم بیش از نیاز بدن خود نمک دریافت می کنند. بنابر این کاهش میزان نمک برای همه و بخصوص افرادی که از فشار خون وابسته به سدیم رنج می برند، مفید خواهد بود.

یک رژیم غذایی پر سدیم، به تنهایی فشار خون بالا نمی برد.
بلکه ترکیب چند عوامل خطر ساز به بروز این عارضه می انجامد.

بسیاری از این عوامل از قبیل سن، نژاد و سابقه خانوادگی قابل کنترل نیستند. برای نمونه با بالا رفتن سن، احتمال بروز فشار خون افزایش می یابد. هم چنین فشار خون در نژاد آفریقایی، آمریکایی بیش از سایرین مشاهده می شود. سایر عوامل از قبیل مصرف سدیم، چاقی، میزان تحرک، استعمال دخانیات و الکل کنترل پذیرند.

سدیم و رژیم غذایی

سدیم بدن یا از طریق و یا از راه افزودن به غذا، تأمین می شود. میزان سدیم طبیعی موجود در غذا زیاد نیست. بنا بر این بیشتر سدیم دریافتی بدن از راه افزودن نمک به غذا، هنگام پخت در منزل یا رستوران، تأمین می شود. 

سدیم به منظور محافظت و ماندگاری مواد غذایی و هم چنین به عنوان چاشنی استفاده می شود. غذاهای گوشتی مانند هات داگ، همبرگر، سوسیس و گوشت های نمک سود، خورشت ها و سبزیجات کنسرو شده، بسیاری از غذاهای منجمد و غذاهای سریع، دارنده مقادیر بالای نمک – کلرید سدیم – هستند نمک هم چنین در زیتون، خشکبار، غلات، شور و ترشی، انواع نان، اسنک های مختلف از جمله چیپس و پفک یافت می شود. 

بیشتر غذاهای بیرون از منزل نیز مقدار زیادی نمک دارند. در موارد خوراکی که به این صورت مایعات مرکب، لواشک، کشک و قره قروت، آلوچه، تمر و مواد غذایی بو داده شده و نیز معولا سدیم یافت می شود. 

بنابراین در هنگام خرید به برچسب موجود بر روی مواد غذایی توجه کنید تا از میزان سدیم موجود در آن آگاه شوید. ترکیبات سدیم، آب نمک، بیکنیگ نیز، از جمله ترکیبات سدیم دار هستند که در تهیه مواد غذایی به کار می روند.

برخی از انواع مواد غذایی دارای سدیم فراوان هستند. زمانی که ما این مواد را به غذا اضافه می کنیم و سپس طبق عادت همیشگی از نمک نیز استفاده می نماییم، دریافت سدیم بدن به سرعت افزایش می یابد. بنا بر این شناخت این مواد غذایی، به تعدیل سیدیم دریافتی کمک خواهد کرد.

هشدار!

بسیاری از داروها از جمله داروهای ضد اسیدی، داروهای سردرد، ملین ها و مسکن ها دارای سدیم هستند.
در صورتی که به یک رژیم غذایی کم سدیم را دنبال می کنید، درباره میزان سدیم موجود در داروهای مصرفی خود با پزشک یا داروساز صحبت کنید.

سدیم دریافتی خود را کاهش دهید

به یاد داشته باشید هدف اصلی ما کاهش سدیم دریافتی از رژیم غذایی است نه حذف آن. کاهش نمک غذا به معنای محرومیت از خوردن غذاهای خوشمزه نیست. البته این کار به گذشت زمان و انعطاف پذیری شما نیز نیاز دارد. زیرا باید در شیوه زندگی خود تغییر ایجاد کنید. برای انجام این تغییر می توانید از توصیه زیر استفاده کنید:
به تدریج از مصرف نمک یا سدیم در غذاهای خود بکاهید.
بخصوص اگر جزو افرادی هستید که به مصرف غذاهای پرنمک عادت دارید.
از سبزیجات و میوه های تازه فراوان استفاده کنید.
با توجه به برچسب موجود بر روی مواد غذایی مختلف، از مواد دارای سدیم کم تر استفاده کنید.
بیش از افزودن نمک به غذا، آن را بچشید.
غذاهایی مثل ماکارونی، برنج و غلات بو داده را بی نمک بپزید.
در هنگام پخت، نمک کم تری به غذا بیفزاید.
از انواع کراکرها، چوب شور و خشکبار کم نمک استفاده کنید.
نمکدان را از سر سفره حذف کنید.
از غذاهای تازه یا منجمد، بیش از غذاهای کنسرو شده استفاده کنید. سبزیجات منجمد سدیم کم تری دارند.
به برچسب مواد غذایی توجه کنید و انواع کم سدیم را انتخاب نمایید. هر پیمانه از این مواد غذایی حاوی ۱۴۰ میلی گرم یا کم تر سدیم است.
در صورتی که معمولا از مواد غذایی منجمد استفاده می کنید، سعی کنید از موادی استفاده کنید که حاوی کم تر از ۸۰۰ میلی گرم سدیم در پیمانه باشند.
از موادی مانند کچاپ،سس سویا، سس های فرنگی، خردل ترشی و زیتون، کم تر استفاده کنید.

ذائقه خود را تغییر دهید

چرا به غذاهای خوش نمک عادت کرده اید؟ افرادی که ذائقه نمک دوستی دارند، در واقع خود، ذائقه شان را به این وضعیت عادت داده اید. عادت دادن ذائقه از کودکی آغاز می شود و رابطه نزدیکی با رژیم غذایی دوران رشد دارد. 

درنتیجه این عادتی است اکتسابی و تغییرپذیر. زمانی که فرد مصرف غذاهای کم نمک و کم سدیم را آغاز کند، میل او به غذاهای خوش نمک نیز فروکش می کند. شما می توانید ادویه های دیگر را جایگزین نمک در رژیم غذایی کنید.

از جایگزین های نمک استفاده کنید

امروز در بازار، جایگزین های گوناگونی برای نمک یافت می شوند که دارای سدیم کمتری هستند. با این وجود، برای همه افراد مناسب نیستند. این جایگزین ها، اغلب به جای کلرید سدیم از کلرید پتاسیم ساخته می شوند و مصرف زیاد آن ها برای افرادی که به بیماری های کلیوی مبتلا هستند، خطرناک است؛ 

زیرا این افراد توانایی دفع پتاسیم اضافی را ندارند. حتی فراورده های نمک کم سدیم موجود در بازار نیز دارای نسبت مساوی کلرید سدیم و کلرید پتاسیم هستند. بنابر این افرادی که قصد دارند نمک رژیم غذایی خود را کاهش دهند، باید پیش از مصرف جایگزین های نمک یا فراورده های آن با پزشک قرار داشته اند. 

با این همه بهتر است پیش از روی آوردن به جایگزین های نمک، از ادویه گیاهی و چاشنی های دیگر برای ارتقای طعم غذا، استفاده کنید. هم چنین سعی کنید از ادویه جات کم نمک موجود در بازار استفاده نمایید.

یک نکته مهم:

برای تعدیل میزان نمک دریافتی خود، بدون استفاده از جایگزین های نمک، می توانید از ادویه ترکیبی زیر استفاده کنید:
– نصف قاشق چای خوری فلفل
– یک قاشق سوپ خوری پودر سیر و یک قاشق چای خوری از هر یک از مواد زیر: ریحان، مرزنگوش، آویشن، جعفری، گل جوزه، پودر پیاز، فلفل سیاه، مریم گلی و مرزه. تمامی این سبزیجات را با مقدار بسیار اندکی مخلوط کرده و در منزل نگه دارید تا هنگام آشپزی یا بر سر سفره برای خوش طعم کردن غذا استفاده کنید.
زمانی که در یک رستوران غذا می خورید، آگاهی یافتن از میزان سدیم موجود در غذا بسیار مشکل تر می شود، با این وجود با انجام چند اقدام کوچک می توانید هم از میزان سدیم غذاهای خود کاسته و هم از طعم دلپذیر آن لذت ببرید:
نمکدان را بر سر میز دیگری بگذارید! از فلفل، آب لیمو یا سایر ادویه جات به عنوان چاشنی استفاده کنید.
کم تر از ادویه جاتی مانند کچاپ، خردل و انواع سس استفاده کنید.
از خدمتکار درباره چگونگی پخت غذا سوال کنید و اصلا از درخواست غذایی بدون نمک واهمه نداشته باشید.
به عبارتی مانند دود داده، مخلوط، ترشی، سس سویا، سس آب لیمو و یا سس مخصوص توجه کنید. زیرا این عبارت، وجود سدیم بالا در غذا را نشان می دهند.
سعی کنید به جای اسنک های شور مانند چیپس، پفک و کرانچی، از سبزیجات تازه استفاده کنید.
غذاهایی را سفارش دهید که با سس مخصوص تهیه نشده باشند. اغلب این غذاهای پر اسم و رسم، سدیم فراوانی را به رژیم غذایی شما می افزایند.
می توانید به عنوان پیش غذا، تکه ای پنیر میل کنید.
هنگام درست کردن سالاد، به سدیم فراوان موجود در پنیر، انواع سس، کرچک و سبزیجات کنسرو شده توجه داشته باشید.

برچسب های سدیم

وجود برچسب بر روی بسته های مواد غذایی، نشان دهنده میزان سدیم موجود در ماده مزبور است که بر اساس میلی گرم در هر پیمانه محاسبه شده و معمولا در جدول ترکیبات تشکیل دهنده نوشته می شود. آگاهی از میزان سدیم موجود در ماده غذایی، برای افراد مبتلا به فشار خون بالا و افرادی که رژیم غذایی که سدیم را دنبال می کنند، از اهمیت خاصی برخوردار است.
در صورتی که عبارت سدیم یا نمک را بر روی برچسب مواد غذایی مشاهده نمودید، دانستن معنای دقیق عبارت، اهمیت خاصی به خود می گیرد. برخی از این عبارات بدین شرح است:
بدون سدیم یا بدون نمک: دارای کم تر از ۵ میلی گرم سدیم در هر پیمانه
سدیم بسیار اندک: حداکثر ۳۵ میلی گرم سدیم در ۵۰ گرم ماده غذایی
سدیم اندک: حداکثر ۱۴۰ میلی گرم سدیم هر پیمانه ۵۰ گرم ماده غذایی
میزان جزیی سدیم: دارای دست کم نصف میزان سدیم موجود در غذاهای در هر پیمانه
سدیم کاهش یافته یا بدون سدیم: کاهش دست کم ۲۵ درصدی سدیم در هر پیمانه
بی نمک، بدون نمک افزوده: هنگام پخت نمک افزوده نشده: این به معنای بدون سدیم نخواهد بود.
سازمان نظارت بر غذا و داروی آمریکا اعلام کرده که میزان استاندارد سدیم مواد غذایی نباید از ۳۶۰ میلی گرم در هر پیمانه تجاوز کند. غذاهای اصلی نیز بناید بیش از ۴۸۰ میلی گرم سدیم در هر پیمانه داشته باشند.

یک حقیقت:

در صورتی که یک ماده غذایی بدون سدیم نباشد، عبارت این محصول دارای سدیم است و با برای استفاده افراد با رژیم اندک سدیم مناسب نیست باید بر روی برچسب ماده مذکور قابل رویت باشد.
کتاب “همه چیز درباره تغذیه و سلامتی”
کیمبرلی ای تسمر- مترجم ترانه یگانه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *